2/7/14

Υλη και συνείδηση

Σε παρατηρώ για να σωρευτείς στο νου μου, να μπορώ να έχω μια αδιάσπαστη σαφή εικόνα σου. Μελετώ αυτή την εικόνα προσεκτικά, προσπαθώ να διακρίνω την απόσταση του αυτιού από τον ώμο, της μιας ρόγας απ' την άλλη. Πόσο ψηλός είσαι; Μήπως δεν είσαι τόσο ψηλός όσο νομίζω; Γιατί ξέρεις έχω ένα πρόβλημα με την αναγωγή της πραγματικότητας στη συνείδηση. Ξεχνάω αυτά που βλέπω πολύ εύκολα, το αυτί σου μοιάζει τώρα να είναι πάνω στον ώμο σου. 
Το ξέρω δεν είναι, το ξέρω! 
Προσπαθώ να συνηθίσω την απόσταση, αλλά απόσταση δεν υπάρχει χωρίς άκρα.




 Ίσως και ν'αλλάζω παραδείγματα μέχρι να προσαρμοστεί η πραγματικότητα στην φαντασία μου.