11/30/15

12

Se miran, se presienten, se desean,
se acarician, se besan, se desnudan,
se respiran, se acuestan, se olfatean,
se penetran, se chupan, se demudan,
se adormecen, se despiertan, se iluminan,
se codician, se palpan, se fascinan,
se mastican, se gustan, se babean,
se confunden, se acoplan, se disgregan,
se aletargan, fallecen, se reintegran,
se distienden, se enarcan, se menean,
se retuercen, se estiran, se caldean,
se estrangulan, se aprietan se estremecen,
se tantean, se juntan, desfallecen,
se repelen, se enervan, se apetecen,
se acometen, se enlazan, se entrechocan,
se agazapan, se apresan, se dislocan,
se perforan, se incrustan, se acribillan,
se remachan, se injertan, se atornillan,
se desmayan, reviven, resplandecen,
se contemplan, se inflaman, se enloquecen,
se derriten, se sueldan, se calcinan,
se desgarran, se muerden, se asesinan,
resucitan, se buscan, se refriegan,
se rehuyen, se evaden, y se entregan.


Oliverio Girondo

11/27/15

wishfull thinking

Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου 
να εξοστρακίσω τις παρεμβολές σε κάποιο άλλο σύμπαν.

Ήθελα ν' ακούσω τα κόκκαλά σου να τρίζουν
να ζυμώσω τον ήχο τους με νερό και λάδι. 

Ήθελα να ζαρώσω το χρόνο 
να σε φέρω κοντά μου και να μετρώ την αγωνία μου στα πισινά σου δόντια.

Ήθελα να κρύψω την προσμονή μου στα σκέλια σου
να σε φτάσω μπουσουλώντας κάτω απ'το τραπέζι, σα κύμα στα πόδια σου.

Ήθελα να σου σφυρίξω δυνατά 
να υπάρχει αέρας, να υπάρχει ήχος,να μην μας φάει το κενό.



Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου
ή τα χέρια της 
ή τα χέρια εκείνου του άλλου 
που μου αφέθηκαν.
Να τα φυλάω 
σαν να είχαν καταπιεί τα δικά μου 
χέρια.



*
να τα φυλάω, 
να μην προσγειωθούν κι αυτά σα σαϊτες στα παιδικά μου χρόνια...

11/25/15

Ου φονεύσεις

 Γλιστρώ μέσα τους, απαθανατίζω τα μάτια τους να καρφώνονται πάνω μου ορμητικά, σα να θέλουν να με πηδήξουν ή σα να θέλουν να με ήξεραν ήδη. Θερμοί και άγνωστοι που στέκω ανάμεσά τους δυσκίνητα, με πληροφορούν πως η θερμοκρασία θα πέσει, θα έχουμε βροχές. Θα ήθελαν να με δουν με την ομπρέλα μου, αν την κρατάω σωστά, αν χωράει το χέρι τους να χωθεί κάπου στο δικό μου και να προχωρήσουμε μέχρι να βρεθεί κάποιο υπόστεγο να μας υποθάλψει λίγο καλύτερα. Όλο κάτι επιζητούν δεν ξέρω κι εγώ τί, δεν ξέρω κι εγώ αν, κυρίως δεν ξέρω πως να κρατώ την ομπρέλα που δεν έχω για να χωρέσει το σώμα τους να κολλήσει στο δικό μου και πανικοβάλλομαι. Kοιτάζω κάτω. Δαγκώνω τα χείλη μου από μέσα, αλλάζω τη χωρίστρα απ'την κακή μεριά, απομακρύνομαι λίγο κι άλλα τέτοια που τα χειρίζεται καλύτερα το φαρδύ κασκόλ μου απο μένα. Εκείνοι επιμένουν, φαίνεται να τους αρέσει η στάση μου και αναρωτιούνται τι κάνω το βράδυ, ποιους έχω κοντά μου, πως μετακινούμαι... δεν καταλαβαίνω οπότε τους αφήνω να σουρωνουν τα συμπεράσματά τους όπως νομίζουν καθώς εγώ παλεύω στον ύπνο μου με το μαλάκα το Freud που προσπαθεί να μου αποδείξει ότι είχε δίκιο. Κάτι μάλλον μου έχει διαφύγει, κάτι θα έπρεπε να είχα σκεφτεί καλύτερα ή να μην είχα σκεφτεί καθόλου.
Δε βαριέσαι όμως, οι άνθρωποι συνηθίζουν εύκολα απ'ότι φαίνεται εξάλλου.

<<Αφού το πρόσωπο δεν μιλάει, με την έννοια που μιλάει το στόμα, το πρόσωπο δεν μπορεί να αναχθεί στο στόμα, ούτε ακόμα, και σε οτιδήποτε μπορεί το στόμα να εκφέρει. Κάποιος ή κάτι άλλο μιλάει όταν το πρόσωπο παρομοιάζεται με ένα ορισμένο είδος λόγου. Είναι ένας λόγος που δεν προέρχεται από ένα στόμα, ή, ακόμα και αν προέρχεται από εκεί, δεν έχει εκεί την καταγωγή ή το νοημά του.>>






Θα 'θελα ν' αγαπώ όπως όταν αγαπούσα.

11/21/15

Όλα τα πρωινά μου λείπεις.

Κάτω απ'το πάπλωμα ξεχωρίζουν οι αφέλειές σου. 
Σε κοιτάζω για λίγο και αποθηκεύω κάθε ραγάδα στο σεντόνι που σε διοχετεύει. 
Προμηνύω τα νυσταγμένα σου ατοπήματα
να βαθαίνουν σιωπηλά το χτεσινό αποτύπωμα
και να γερνάνε τις μέρες μας
που γίνονται μήνες
κι έπειτα χρόνια
καθώς ξυλώνονται οι ραφές
που με κρατάνε μακριά σου. 

Σαν από βούτυρο, 
αλείφεσαι πάνω μου ευγενικά
χαρίζοντάς μια στρώση παραπάνω
στη λειψή μου μεμβράνη.



Είσαι
Άχνη ζάχαρη
που γλυκαίνει τους ουρανοξίστες μου 
κάθε που χειμωνιάζει.

11/17/15

un revoltijo de carne con madera

Ιδιότητες και ομοιότητες
αγκιστρωμένες στους μελλοντικούς εραστές,
με τα μάτια μισάνοιχτα,
με τα πόδια ορθάνοιχτα
εγκαλούν την ηδονή
να ξεφτύσει τη γύμνια
να παραιτηθεί μπροστά 
στο έλεος της βουβαμάρας
στα παλιά εσώρουχα
στο ξεχασμένο καυτό μάτι
στις τσαλακωμένες σελίδες αγαπημένων βιβλίων
στο χερούλι της πόρτας 
που ποτέ δεν καθαρίσαμε
για να βρεθούν πάλι
εκεί που τις είχαμε ξεχάσει
αρχειοθετημένες κι απαράλλαχτες
σαν καινούργιες ομηρίες
του ίδιου εχθρού.
  .
Ήθελα να σου πω
να πάρεις ένα φτυάρι να σκάψεις το λάκκο σου
και θα σου ρίξω εγώ χώμα απ'τον τόπο μας.



Συναντήσεις που αγαπήθηκαν όπως οι σκύλοι των τυφλών,
μεταξύ ανρωπίνου και ...



11/14/15

Επίμονα σε περιμένω, σα λαγό απ'το καπέλο.

Χαρτογραφώντας τις εικόνες στο μυαλό μου θα μπορούσα να πω, πως τα ευαίσθητα σημεία εκκίνησης ενός εξαιρετικά μικρού σώματος με μεγαλειώδεις αγωνίες είναι συνήθως τα χέρια. Κρυφοκοιτώ τις διαδρομές που επιλέγεις να διασχίσουν τα μάτια μου, σε μια συνεχή μαρτυρία του εαυτού κι έχω σμηλέψει μια κομψή παραβατικότητα για να καταχράζομαι τις επιθυμίες, με την εγγύηση μιας υπόνοιας για διάρκεια. Α-μήχανα και ελάχιστα, περιφερόμαστε στα όρια της απεύθυνσης εγκαινιάζοντας συμφραζόμενα, κατασκευάζοντας αποσπάσματα ετεροτοπίας για να βιώνουμε τους πολλαπλούς μας εαυτούς σχεσιακά.
Εξυμνώ 


την απροσδόκιτη τόλμη στο στενό σου χάδι που μας πλάθει την τρίτη διάσταση κι είναι τώρα αγγιγμένη.





Μετά σιωπή, μόνο βήματα υπό εξαφάνιση...



11/10/15

Ευγενικές χορηγίες

Είχε ανοίξει χέρια και πόδια καλά για να χωρέσω άνετα. Ωστόσο με κρατούσε πολύ σφιχτά κι εγώ ένιωσα ασφάλεια. Δεν ακουμπούσα καθόλου στο πάτωμα, μόνο πάνω της. 




Οι μέρες είναι μακριά μου, με τις νύχτες νιώθω μια εγγύτητα.

11/9/15

Spectrality

Ακουμπάς το μέτωπο στον τοίχο, 
κυρτή, με όλο σου το σώμα να στηρίζεται από δυο πόδια 
που δεν έχουν πια καμιά εμπιστοσύνη στη βαρύτητα,
 ξέροντας 
ότι τα ντουβάρια δεν μετακινούνται 
εκτός αν πάρεις το μπαλτά. 

Νιώθεις το χέρι στην πλάτη.
Αυτό είναι ανακούφιση. 
Να υπάρξει κάτι να εκτυλίσσεσαι ανάμεσα.



Το προβληματικό μου δέρμα μ'έχει συνηθίσει σε μια πορώδη μονιμότητα που είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη ως χρόνια, υποτροπιάζουσα διαταραχή.
Ατοπική.





*Η επιστήμη μας καταδίκασε Ivi...
μας ονομάτισε και τώρα μας ανακυκλώνει.

11/8/15

Όπου υπάρχει μίασμα, υπάρχει σύστημα.

Έχω επιδωθεί στην εντομολογική επεξεργασία όλων των λέξεων, των όψεων, των ψευδεπίγραφων συναισθηματικών εκρήξεων για να πειστώ επιτέλους ότι έκανα λάθος.
Πείστηκα.


Σιχαίνομαι την αφή σου πάνω μου.

Η χρήση 
και η κρυπτογραφημένη εκμετάλλευση 
ως "αδυναμία"
νοσηρή
περιφέρεται
στα κενά νοήματος
γεννά ελλατώματα
που αρκούνται στην ασάφεια
κατατρώει τ' απομεινάρια
του άλλου και
του εαυτού
όπως πάντα
πρωτίστης σημασίας
το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος
με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια
κι όλα τ'άλλα 
μετατρέπονται 
απλώς
σε αδυνατότητες
ή αδυναμίες.
Επομένως απωθούνται
για την ώρα.
Η απώθηση 
είναι πάντα 
η καλύτερη λύση.
Ωστόσο
να μη χάνουμε την ώρα μας...
Η άρνηση 
του ν' αναγνωρίζει κανείς
τις πραγματικές του προθέσεις
είναι
ο εγωκεντρισμός 
που πλάθει και αναμασά
τα αντικείμενα γύρω του.
Τίποτα καινούργιο. 
Οι δικαιολογίες 
είναι χρήσιμες
για την επανάκτηση
της εικόνας
όταν  
ο απογαλακτισμός απ'την ασφάλεια των τύψεων
δεν φαντάζεται ποτέ τον εαυτό του.



<<Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι μετατρέπονται σε σκατά.>>


Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν παρά να νιώθουν λύπη-
ση
ή ντροπή.



Σιχαίνομαι την απραξία.




11/7/15

-usencia.

*Εισπνοή βαθιά
εκπνοή βαριά



Ένα κερί- κουνούπια- στήθη σε ασπρόρουχα



Περιμένω να νιώσω τη θάλασσα στα πόδια μου.
Είμαι στο Παγκράτι.
Τα πράγματα έχουν ως εξής : 15°C, 80% υγρασία.





Τ η θ ά λ α σ σ α σ τ α γ ό ν α τ α...

11/6/15

tierra y cal

Όποιος δεν έχει φάει γη, ξέρει να χονεύει μόνο πλαστικά.
Όποιος δεν έχει θάψει τον πατέρα του δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά.





*
Μια άλλη έτρωγε και τη γη και τους τοίχους 
και ήταν πανέμορφη.

Α'το Μ. στο Μ.Α. και τελικά στην Κ.

Περίπου 3 μέτρα ξύλο. 
Ένα τράβηγμα στον αυχένα
πέρα-δώθε
μπρος-πίσω
κάτω.
Εδώ είναι όλα ασφαλέστερα.

Μ'αρέσει όταν οι σκέψεις διαμεσολαβούνται απ'τις χειρονομίες της σιωπής. 
Μικρές μετακινήσεις.
Πόδια
χέρια
χείλη
λίγο πιο κοντά
κι άλλο λίγο
τώρα φτάνει.
τώρα δε φτάνουμε.


Περίπου 3 
μετράς αέρα
το λεξιλόγιο που ψιθυρίζουμε 
πολύ φτωχά.
Έχουμε κρίση
ζήτω τα ενδεχόμενα
ζήτω οι παρακατιανοί 
και οι μπάτσοι
ζήτω!
οι απρόσμενες ευκαιρίες που θα χαραμίσουμε
ζήτω
 η ενδεχομενικότητα...
ζήτω 
ο θάνατος των αμνών.

Ζήτω τα σκουλαρίκια μου που έκαναν το καθήκον τους, 
να με εκθειάζουν
κάποιος επιτέλους
ανέλαβε ευθύνη 
ζήτω!
τα σκουλαρίκια μου
το Μεξικό
ζήτω!


Ζητώ την ακαριαία αντίδραση των βλεφάρων μου στο βλέμμα σου.