3/30/16

ιδαλγός

Παρόλο που θα ήθελα να ζωγραφίζω, 
αναγνωρίζω πως η ανεπάρκεια επινοητικότητας 
έχει γίνει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στις μέρες μας.

Καθώς η σύνταξη είχε τα προνόμιά της ανέκαθεν,
παρατίθεμαι εδώ, μετά το κόμμα 
για να επιβεβαιωθεί η συνέχεια
και η αυταρχική αντικατάσταση
της ειδοποίησης από την προοικονομία.

Ενόσω η εμπιστοσύνη (αυτο)αναιρείται, 
οι επιθυμίες χωλαίνουν
και αυτό το παιδικό τετράδιο της έκθεσης
έχει αγαπήσει τα λευκά περιγράμματα
που προφυλάσσουν την κοινή συλλογή
απ' τα ανέκδοτα ακόμη γραφήματα,
τις λεπτές ξυλομπογιές
και τις εικαστικές περιπλανήσεις
εκεί που άλλωστε πάντα
καραδοκούσε το ξύλο. 


Οι προσδοκίες είναι απέραντα μακριά από *

και επομένως οι σκέψεις αυτές 
δεν είναι παρά μικρές ψαλιδιές,
που διευθετούν τη χωρητικότητα.

-σαν αυτές που ξεχώρισαν την πεταλούδα απ' τον αέρα της 
όταν ακόμη ήταν νωρίς.

3/29/16

Αμίλητα σκαλίζω το δέρμα 
 
Συνήθως κρυώνω και τα μάτια μου κλείνουν

σα χειροτεχνία 

κοψοχολιάζομαι κάθε φορά κυριολεκτικά 

λίγο πριν το σημείο 
που διστάζω


όταν Φόβος ορμητικός

που αισθάνομαι 
προσεχώς 


αχνίζει

ακρωτηριασμός 


μα ίσως τελικά να είχες δίκιο
και να είμαι πολύ αθώα,



για να σκεφτώ τα ενδεχόμενα 

που δε με τοποθετούν κάπου στο σώμα σου 
μου 


Με σώζει
κάποιες φορές
που

γέλασες τότε κι αναρωτήθηκα 

για το κοινό
αν πρέπει να σοβαρευτώ 

για τα καλά                               η αίσθηση που έχω 





να μετράω τη ζωή μου στην ατζέντα 

και η αγανάκτηση για να υπάρχει

το ισο.







<<αλλά έρχομαι,
πάντα έρχομαι..>>