7/6/17

Το σώμα μου και τα δικά τους.

Ιδιαίτερα όπως πάντα.

Δεν ξέρω τί ακριβώς είναι αυτό που πρέπει να κάνω με αυτή την αιωνιότητα που με άδειασε αλλά ξέρω πως αυτά τα σώματα είναι πιστά στη συνωμοσία μας .
Αυτή η λύσσα, η ανυπομονησία της κάθε στιγμής να έρθει κατά πάνω μου με κάνει να θέλω να βάλω τα κλάμματα στην αγκαλιά της. Ξέρω πως θα με φροντίσει με τα καλύτερά της χέρια, με την πιο συντροφική σιωπή της.
Η μεταμόρφωση με ικετεύει.

Θα ήθελα να
μην έχω σφιχτεί τόσο πολύ
να έχω γελάσει όπως σήμερα
Θα ήθελα να
τρυπήσουν το φόβο μου
που έχει κατακάτσει.
να μπορώ κι εγώ να τους θεραπεύσω
Θα ήθελα να
γυρίσω το χρόνο πίσω 
και να τους κουβαλήσω μαζί μου
σε όλες αυτές τις άκρες που έχω βρεθεί.


Τα ξέρω αυτά τα σώματα, με έχουν γεμίσει με τα αγγίγματά τους. Έχω εναποθέσει όλη την εμπιστοσύνη μου πάνω τους. Δεν υπάρχει τίποτα που να εμπιστεύομαι όσο αυτά.
Ορκίζομαι πως θα τους άφηνα να με κάνουν ο,τιδήποτε.

Η αδυναμία των λέξεων είναι αυτό που μου(με) στοιχίζει.

(Θα ήθελα να μας μεταμοσχεύσω στο μέλλον.)

6/24/17

Do you look into the mirror to remind yourself you´re there?

Σηκώνομαι απ'το κρεβάτι νωρίς (9.40 π.μ), η πρώτη μου σκέψη είναι το πρωινό μου. Με ευχαριστεί το πρωινό μου και με ευχαριστεί η συνέπεια του στο να με ευχαριστεί. Δε χρειάζεται να σηκωθώ αμέσως. Παίρνω το χάπι μου, δε με ευχαριστεί αυτή η συνέπεια, αλλά με ευχαριστεί το πρωινό μου που έπεται κι έτσι συμμορφώνομαι. Δεν το έκανα παλιά.
Παίρνω το χάπι μου, 9.00 π.μ, περιμένω... Είναι ακόμα νωρίς. Αυτό με ευχαριστεί. Ξανακοιμάμαι διότι καλύτερα να μένω ακίνητη. Η ακινησία μου δε με ευχαριστεί, εκ των υστέρων. Τη μετανιώνω όπως τον ύπνο. Μου δημιουργεί τύψεις. Δεν μου συνέβαινε παλιά.

-Γιατί;
με ρωτάει,
και δεν ξέρω πως να του πω ότι έχω ξοφλήσει.


Τί είναι όλα αυτά μέσα μου; 




-και το πρωινό πάντα έπεται...









3/22/17

Εσύ στο ποδόσφαιρο, εγώ στο μπαλέτο.

Θυμάμαι να σε ακούω...
Σ'αγαπώ. 
πριν από το τέλος.


Όταν η ώρα περνάει, γίνομαι ανυπόφορη. Αυτό που τρίζει είναι η προσπάθειά μου να πιστέψω στη μεταμόρφωση πριν χρειαστεί να συγχωρέσω τον εαυτό μου για την αποτυχία.

Τα εσώρουχα της σχέσης μας

Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται με πολύ συνέπεια και αυτό με κάνει να μην μπορώ να γράψω για σένα χωρίς να γίνω απολύτως προσωπική.

Ξημερώνει.

Η άνοιξη μας δέχτηκε φέτος.




-...όμως μετά είχε ακολουθήσει 
το τέλος.

3/21/17




Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.



2/18/17

3/29/16

1/30/17

Στειρωτικό

Στο σπίτι έχω πολλά μικρά πραγματάκια. 
Συμβολίζουν τη συμπύκνωσή μου στο χωροχρόνο. 

Φαντάζομαι αυτή την ηρεμία που πλαταίνει την ακτογραμμή 
και αγγίζει τα σημεία διέλευσης απ' το ένα σημείο στο άλλο 
καθώς οι πάγοι λιώνουν και η έρημος υγροποιείται. 
Η συνεχής προσπάθεια να διεκπεραιωθώ 
χωρίς να χρειάζεται να μάχομαι γι' αυτό τον ανύπαρκτο τ(ρ)όπο 
είναι η επιθυμία μου να είμαι κοντά σου 
δίχως να φοβάμαι 
πως θα μυρίσω ναφθαλίνη, 
πως θα μου ξεφύγει κάποια εποχή που δεν κυνήγησα 
ή πως θα είμαι πάντοτε μια φευγαλέα ευχαρίστηση. 

Βρίσκομαι σε μια θέση που συνεχώς με απεμπολίζει. 
Μη αναγνωρίσιμη 
γιατί

-Δεν υπάρχει τόπος ταυτόχρονος με τη δική μου ύπαρξη.